Istorioen errepikapenak berekin batera ekar dezake haiek ez entzutea eta, azkenik, baztertzea eta narratzaileekin batera betikoz galtzea. Gaur egun, egoera horren erakusgarri dugu batzuek Palestinari eta jazarpena eta okupazio militarra jasaten dituzten beste leku batzuei buruzko istorioak entzutean sentitzen duten nekea. Literatura nola izan daiteke istorio errepikatuak entzuteko arbuio hori eta besteen hitzak ahazteak ezarritako mugak gainditzen dituen eremua?
