Iraganeko ahots-musikan, ahotsa hor dagoela eta ez dagoela dirudi, bitarteko erresuma batean noraezean ibiliko balitz bezala, “oraindik ez” eta “dagoeneko joan da”ren artean, “nahikoa ez” eta “gehiegi”ren artean. Gaur egun galdu dugun iraganeko benetako ahots bat irudikatzeko joera ere badago. Baina, ahotsa historikoki galtzeaz gain, beti estrukturalki galduta egon izan balitz? Eta ahotsa bera galera eta irudimen fenomeno bat bada? Eta ahotsak beti heltzen dituzten gorputzetatik deskonektatuta badaude nolabait? Eta ahotsak Fremdkörper bera badira beren baitan eta, aldi berean, gorputzen simulatzaileak? Nola izan daiteke ahots bat bera baino zerbait gehiago, edo bere esentzia dirudien soberakin kezkagarri batera zuzendu?
